Καλωσηρθατε!
 
ΦόρουμΗμερολόγιοΣυχνές ΕρωτήσειςΑναζήτησηΚατάλογος ΜελώνΟμάδες ΜελώνΕγγραφήΣύνδεση

Μοιραστείτε | 
 

 Πακισταν,το νεο πεδιο βολης του ιμπεριαλισμου

Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
Admin
Admin
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 175
Ημερομηνία εγγραφής : 13/05/2009
Ηλικία : 24
Τόπος : Αθηνα,Καματερο

ΔημοσίευσηΘέμα: Πακισταν,το νεο πεδιο βολης του ιμπεριαλισμου   Τετ Ιουν 10, 2009 7:20 pm


Αντί για τον τερματισμό του πολέμου στο Ιράκ
και στο Αφγανιστάν η νέα στρατηγική των ΗΠΑ φέρνει την επέκτασή του στο
Πακιστάν, διαπιστώνει ο Νίκος Λούντος



«Δεν
ψάχνουμε πλέον τρόπους για το πώς μπορεί το Πακιστάν να βοηθήσει το
Αφγανιστάν. Ψάχνουμε τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε το
Πακιστάν να τα βγάλει πέρα μέσα σε αυτήν την περίοδο».
Ανώνυμο στέλεχος της κυβέρνησης Ομπάμα στους New York Times,
30 Απρίλη 2009.

«Η κυβέρνηση του Πακιστάν υπαναχωρεί απέναντι στους Ταλιμπάν και τους εξτρεμιστές».
Χίλαρι Κλίντον, 22 Απρίλη 2009.

«Είμαι βαθειά ανήσυχος για την κατάσταση στο Πακιστάν. Οχι γιατί
πιστεύω ότι οι Ταλιμπάν άμεσα μπορούν να πάρουν την εξουσία, αλλά γιατί
η σημερινή πολιτική κυβέρνηση είναι πολύ εύθραυστη».
Μπαράκ Ομπάμα, 29 Απρίλη 2009, στην ομιλία του για τις 100 πρώτες μέρες στην προεδρία.


Η κρίση του πολέμου στο Αφγανιστάν βρίσκεται για τα καλά μέσα στο
γειτονικό Πακιστάν. Χρειάζεται κανείς να επιμείνει στην τεράστια
σημασία που έχει αυτή η εξέλιξη. Το Πακιστάν αποτελεί χώρα κλειδί για
τις γεωπολιτικές ισορροπίες και ο κίνδυνος της αποσταθεροποίησης
αναγκάζει τους ισχυρούς του πλανήτη να κάνουν δηλώσεις όπως αυτές που
παραθέσαμε παραπάνω. Πρόκειται για μια χώρα με πληθυσμό 165
εκατομμύρια, με τον έβδομο μεγαλύτερο στρατό του κόσμου. Είναι μία από
τις εννέα χώρες που κατέχουν πυρηνικά όπλα και μάλιστα χωρίς να
βρίσκεται εντός της συνθήκης για τη μη-διασπορά πυρηνικών.

Η στρατιωτική ανάπτυξη του Πακιστάν, στα 60 χρόνια ύπαρξής του ως
ανεξάρτητου κράτους έγινε στην αγκαλιά των ΗΠΑ με πολιτικό αποτέλεσμα
τρεις δικτατορίες να κυβερνάνε τη χώρα για 32 χρόνια. Το Πακιστάν ήταν
σταθερός σύμμαχος της Δύσης ενάντια στην ΕΣΣΔ, έχοντας ρόλο αντίπαλου
δέους απέναντι στην πιο ανεξέλεγκτη Ινδία, αλλά και ρόλο «μουσουλμάνου»
μεσάζοντα των ιμπεριαλιστών στη Μέση Ανατολή. Μετά τις 11 Σεπτέμβρη, η
στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ προς το Πακιστάν αυξήθηκε κατακόρυφα.
Σχεδόν 10 δισεκατομμύρια δολάρια ήταν η φανερή αμερικάνικη
«συνεισφορά». Πάνω από τα μισά από αυτά τα χρήματα κατευθύνθηκαν στην
«περιοχή των φυλών», στο βορειοδυτικό Πακιστάν, στα σύνορα με το
Αφγανιστάν.1 Τώρα όλη αυτή η αμερικάνικη επένδυση όχι απλώς φαίνεται
ότι πήγε χαμένη, αλλά γυρνάει μπούμερανγκ.

Δεμένοι με τον ιμπεριαλισμό

Η κατάληψη της περιοχής Μπουνέρ από τους Ταλιμπάν στις 21 Απρίλη ήταν
το γεγονός που έφερε τις εξελίξεις στο Πακιστάν στα παγκόσμια
πρωτοσέλιδα. Οι Ταλιμπάν υποτίθεται ήταν ένα «εισαγόμενο» φαινόμενο από
το Αφγανιστάν, το οποίο ο στρατός αντιμετώπιζε στα βουνά της μεθορίου.
Τώρα έφταναν 100 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της χώρας, Ισλαμαμπάντ.
Προφανώς όμως όλα αυτά δεν έγιναν ξαφνικά. Στα μέσα Φλεβάρη η κυβέρνηση
του Πακιστάν είχε παραχωρήσει την κοιλάδα Σουάτ στους τοπικούς ηγέτες
των Ταλιμπάν, επιτρέποντας την ισχύ του ισλαμικού νόμου, Σαρία, μαζί με
την κρατική νομοθεσία.

Μοιάζει παράδοξο ότι η ίδια κυβέρνηση που συνεργάζεται στενά με τις ΗΠΑ
και δέχεται όλη αυτή τη βοήθεια στα πλαίσια του «πολέμου κατά της
τρομοκρατίας» έδωσε τον έλεγχο μιας περιοχής στους Ταλιμπάν. Στην
πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα παράδοξο. Οι εξελίξεις έρχονται για
να τονίσουν τη σύγκλιση δύο αποτυχιών: της αποτυχίας της αμερικάνικης
στρατηγικής στο Αφγανιστάν και της αποτυχίας του Πακιστάν ως κρατικής
οντότητας. Από τα τέλη του 2001 ως σήμερα, το Πακιστάν ως κράτος και η
στρατηγική του Πενταγώνου έδεσαν πολύ σφιχτά τις τύχες τους. Σήμερα
διαχειρίζονται την ήττα τους προσπαθώντας να αποφύγουν την ολική
καταστροφή.

Το 2001 το Πακιστάν ήταν μία από τις χώρες που υποστήριζαν την
κυβέρνηση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, όπως άλλωστε έκαναν και οι ΗΠΑ
μέχρι κάποια χρόνια πριν. Έτσι, όταν στο Πεντάγωνο μπήκαν μπροστά οι
μηχανές του πολέμου, η κυβέρνηση Μουσάραφ έπρεπε να κάνει μια πολύ
γρήγορη στροφή. Όπως ισχυρίζεται ο ίδιος ο Μουσάραφ, ο επικεφαλής των
μυστικών υπηρεσιών του Πακιστάν δέχθηκε τηλέφωνο από τον αναπληρωτή
Υπουργό Εξωτερικών του Μπους, τον Ρίτσαρντ Αρμιτάτζ που απειλούσε για
το τι θα ακολουθούσε αν το Πακιστάν δεν συντασσόταν πλήρως με τις ΗΠΑ:
«Ετοιμαστείτε να δεχθείτε βομβαρδισμό. Να επιστρέψετε στη λίθινη
εποχή».2

Όπως αποδείχθηκε, αυτή η στροφή δεν μπόρεσε ποτέ να γίνει 100%. Ο
πακιστανικός στρατός και οι μυστικές υπηρεσίες είχαν και έχουν δεσμούς
αίματος με το ισλαμιστικό αντάρτικο. Η ρίζα της «σχέσης» τους είναι η
αμερικάνικη υποστήριξη στα χρόνια του προηγούμενου «αφγανικού πολέμου»,
στη δεκαετία του '80, τότε που επίδοξος κατακτητής της χώρας ήταν η
Ρωσία, ενώ οι Αμερικάνοι υποστήριζαν τους αντάρτες Μουτζαχεντίν. Οι
μυστικές υπηρεσίες του Πακιστάν έπαιξαν ρόλο-κλειδί για την οργάνωση
των Μουτζαχεντίν. Αυτές ανέλαβαν να στήσουν το δίκτυο στρατολόγησης από
μουσουλμανικές χώρες, την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό.

Μέσα από τη διαδικασία αυτή αυξήθηκε η ισλαμιστική επιρροή στην ηγεσία
του στρατού ενώ όλο και περισσότερο ο στρατός γινόταν τμήμα αλλά και
εγγυητής των ισορροπιών μεταξύ των ισλαμιστικών πολιτικών κομμάτων και
των φυλάρχων στη μεθόριο. Ήταν ένας ογκώδης μηχανισμός καθώς σύμφωνα με
εκτιμήσεις οι ένοπλοι «μουτζαχεντίν» εντός του Πακιστάν έφταναν τις
200.000. Τρεις πηγές κρατούσαν ζωντανό το «τέρας»: τα αμερικάνικα
δολάρια, οι ενισχύσεις από τη Σαουδική Αραβία και τις χώρες του Κόλπου,
και το εμπόριο της ηρωίνης.

Όταν το Αφγανιστάν απελευθερώθηκε από τη ρώσικη κατοχή, οι Αμερικάνοι
σταμάτησαν να ενδιαφέρονται, αφήνοντας τις διάφορες ισλαμιστικές ομάδες
να αλληλοσφάζονται ενώ ο απλός κόσμος συνέχιζε να υποφέρει.
Συμπτωματικά ή όχι, τρεις μήνες αφού τα ρώσικα τανκς άρχισαν να φεύγουν
από το Αφγανιστάν, σκοτώθηκε σε αεροπορικό ατύχημα ο δικτάτορας Ζία Ουλ
Χακ, που κυβερνούσε τη χώρα 11 χρόνια. Η «δημοκρατία» που υποτίθεται
επέστρεφε στο Πακιστάν αποδείχθηκε εξίσου διεφθαρμένη με τη δικτατορία.
Τα μεγαλύτερα κόμματα, το Λαϊκό Πακιστανικό Κόμμα της Μπεναζίρ Μπούτο,
στο οποίο είχε ελπίσει ο κόσμος για αλλαγή, αλλά και το παραδοσιακότερο
κόμμα της άρχουσας τάξης, η Μουσουλμανική Ένωση του Ναουάζ Σαρίφ
άρχισαν να κατασπαράσσουν τα, γεμάτα με αμερικάνικο χρήμα, δημόσια
ταμεία, κάνοντας το παν για να κρατήσουν στη θέση του όλο το σύμπλεγμα
στρατού-μυστικών υπηρεσιών-ισλαμιστών.

Ο Ζαρντάρι που σήμερα είναι πρόεδρος της χώρας, ήταν γνωστός με το
προσωνύμιο «κύριος 10%», από το ποσοστό της μίζας που έπαιρνε, όταν η
γυναίκα του, Μπεναζίρ Μπούτο ήταν πρωθυπουργός. Αντίστοιχα ήταν και τα
κατορθώματα της κυβέρνησης του Ναουάζ Σαρίφ, το '97-'99, όταν
συνδυάστηκαν οι άγριες νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις με την πρώτη
πυρηνική δοκιμή του Πακιστάν, έναν πόλεμο στο Κασμίρ με την Ινδία που
κόστισε 4000 νεκρούς στο Πακιστάν και τα μεγαλύτερα ανοίγματα στους
ισλαμιστές που είχαν γίνει ποτέ. Επί Ναουάζ Σαρίφ ήταν η πρώτη φορά που
η σαρία γινόταν νόμος του κράτους.

Έτσι όταν ο στρατηγός Περβέζ Μουσάραφ ανέλαβε την εξουσία, τον Οκτώβρη
του 1999, για πολλούς Πακιστανούς φαινόταν σαν μια λύση ανάγκης
απέναντι στον τρελό κατήφορο των πολιτικών κομμάτων. Η ήττα στον
«μίνι-πόλεμο» με την Ινδία στο Κασμίρ έπαιξε καθοριστικό ρόλο για την
ανατροπή της κυβέρνησης Σαρίφ. Όμως, η ρητορεία του Μουσάραφ περί
«ανεύθυνων πολιτικών» που ταπεινώνουν τη χώρα σε ξένες δυνάμεις μέσα σε
δύο χρόνια στράφηκε εναντίον του, όταν έπρεπε να συνταχθεί με τη
στρατηγική του Μπους.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://hlias.forumgreek.com
 
Πακισταν,το νεο πεδιο βολης του ιμπεριαλισμου
Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Διαδυκτιακο φορουμ αντιπληροφορησης και συζητησης :: Συζητησεις :: Ειδησεις-
Μετάβαση σε: